The Big Lebowski
september 3, 2011 Een reactie plaatsen
Het leven van Jeffrey Lebowski, “The Dude” bestaat uit slapen, joints roken en bowlen met zijn twee vrienden Walter en Donny. Er dreigt een eind te komen aan zijn rustige leventje wanneer hij in elkaar wordt geslagen door twee overvallers die op zoek zijn naar ene Bunny, de playgirl-vriendin van de multi-miljonair Jeffrey “The Big” Lebowski. Maar The Dude laat zich niet gek maken. Rustig analyseert hij de situatie en besluit de zaken recht te zetten. “The Dude abides”.
Deze eigentijdse versie van de Odyssee door Joel en Ethan Coen is in meerdere opzichten het verhaal over een thuiskomst via een weg vol gevaren. Een verhaal van verlossing van schuld en herstel van verbroken verhoudingen. Kortom een Redeeming Movie. 
De tweede film van Joel en Ethan Coen is in veel opzichten het tegenovergestelde van hun eerste film Blood Simple. De personages zijn sympathieker en de plot heeft een positieve insteek. Ondanks de vele platte grappen lijkt de film bijna in de buurt te komen van een “redeeming movie”. 
Tijdens de “drooglegging” regeert de Ierse maffiabaas Leo O’Brannon (Albert Finney) een niet nader beschreven stadje in de VS. Zijn macht wordt uitgetest door de opkomende Italiaanse maffia onder leiding van Johnny Caspar (Jon Polito). Een gangsteroorlog ontbrandt waarbij de tweede man van Leo, zijn vertrouweling Tom Reagan (Gabriel Byrne), een dubieuze rol speelt. 
Bizarre tragi-komedie over een bareigenaar en zijn vrouw die er met een barman vandoor gaat. Maar Marty laat het er niet bij zitten en huurt een moordenaar in om het stel om te brengen. Dat pakt anders uit dan hij verwacht want de moordenaar heeft z’n eigen plannen. Blood Simple uit 1985 is de eerste film van Joel en Ethan Coen. 
Een groepje criminelen doet zich voor als muziekgezelschap. Ze huren een kamer bij een oude dame om vanuit haar huis een tunnel te graven naar de kluis van een casino. Zoals de meeste films van Joel en Ethan Coen prachtig gemaakt met talloze komische vondsten. Maar niet goed genoeg om hem twee keer te willen zien. 
Joel en Ethan Coen zijn vooral bekend om hun zwarte komedies. Hun gewoonte om de draak te steken met het kwaad (in Fargo) of hun “Devil may care” houding om aan te tonen dat je het kwaad toch niet kunt ontlopen en er maar het beste van moet maken (No Country for Old Men, A Serious Man) zijn zonder meer het bekijken waard. Maar wat moet je met een film waarin alle spelers volkomen idioot zijn en waarin geen enkele boodschap valt te ontdekken ?
In California zijn echtscheidingen big business. Miles Massey (George Clooney) is een topadvocaat, gespecialiseerd in echtscheidingen. De mooie Marilyn met-vele-achternamen (Catherine Zeta-Jones) plant haar huwelijken met rijke mannen zorgvuldig om zo flink wat geld te kunnen verdienen aan een scheiding. Bij elkaar gevoegd leveren deze ingrediënten een mix van vileine romantiek. Intolerable Cruelty is de meest onbenullige van alle Coen films. 
De moderne wereld van het Globale Grootkapitaal behandelt mensen als productiemiddelen en creëert waarde door te handelen in afgeleide producten zoals financiële derivaten en fabrieken. In “The Hudsucker Proxy” uit 1994 geven Joel en Ethan Coen hiervan een vroeg voorbeeld. De film komt dicht bij een maatschappijkritiek maar weet in dit opzicht niet te overtuigen omdat de coating van komische en bizarre gebeurtenissen alle ernst wegneemt.
