La Graine et le Mulet

In de categorie “eetfilms” (Babette’s feast, Big Night) neemt La graine et le mulet (couscous met vis) een bijzondere plaats in. Weliswaar gaat het in deze film óók over een grote maaltijd die verzoening moet brengen en relaties zal herstellen, maar regisseur Abdellatif Kechiche belicht meer sociale aspecten van een immigrantengezin in het Zuid-Franse Sète. Een prachtige film waarin vooral de verschillende karakters goed tot uitdrukking komen.

Glengarry Glenn Ross

Een geweldige film over vier mannen die grond verkopen in Florida, op het landgoed “Glengarry Highlands”. Alle verkooptrucs halen ze uit de kast om stukken grond te slijten aan particulieren die willen beleggen in grond. Een wereld van hebzucht, onderlinge concurrentie, leugen en bedrog. Wanneer de film begint voert een nieuwe baas (Alec Baldwin) de druk enorm op wanneer hij ze vertelt dat ze een stelletje losers zijn. Als ze hun baan willen houden moeten ze er een flinke schep bovenop doen en nog dezelfde avond een stuk grond verkopen.

Het Rijk van de Schaarste

Hans Achterhuis schreef ‘Het rijk van de schaarste” in 1988 maar het boek heeft nog niets aan actualiteit ingeboet. Integendeel. Honger in de wereld, problemen in de gezondheidszorg, armoede en overbelasting van het milieu, het is allemaal erger geworden en niet minder. Achterhuis beschrijft de theorie van de “schaarste” voornamelijk vanuit de optiek van René Girard, die met zijn ‘Mimetische begeerte” een basis legt voor het denken over schaarste.

La Dolce Vita

Federico Fellini begint La Dolce Vita met beelden die doen denken aan de wederkomst van Christus, oordelend over Rome, een stad die ten onder gaat aan zinloosheid en amoreel gedrag. Het enorme Christusbeeld met de armen geheven daalt neer uit de hemel, hangende aan een helikopter, op weg naar de Sint Pieter. In een tweede helikopter zitten een journalist en een fotograaf die meer belangstelling hebben voor het zonnebadend vrouwelijk schoon op het dak van een Palazzo dan voor het beeld. Deze openingsbeelden geven de essentie weer van de film, hoewel Fellini geen christelijke boodschap verwerkt in zijn verhaal.

De Bijbel cultureel

Voor iedereen die het boek nog niet heeft: het is werkelijk geweldig en je moet het zeker kopen, al is het wat aan de prijzige kant. Het boek geeft een overzicht van wat de kunst na 1900 met de Bijbel heeft gedaan. Het bevat 67 hoofdstukken waarbij ieder een trefwoord behandelt (Eva, Het beloofde land, Verzoeking, Laatste Avondmaal enz.). Elk hoofdstuk wordt belicht vanuit de volgende genres: Beeldende kunst (Wouter Prins), Film (Sylvain De Bleeckere), Theater (Max Smith), Klassieke muziek (Johan Snel), Popmuziek (Peter Sierksma) en Literatuur (Jaap Goedegebuure). Je kunt het boek dus prima thematisch lezen, bijvoorbeeld alles over film. De eindredactie was in handen van Marcel Barnard en Gerda van de Haar

I’m Not There

Een film over het leven van Bob Dylan waarin zijn naam niet voorkomt, is dat mogelijk ? Jazeker, en het is nog een prachtige film ook. Regisseur Todd Haynes heeft gebruik gemaakt van de persoonlijkheid van Dylan om een karakterbeeld te schilderen. Een persoonlijkheid die uit zoveel verschillende facetten bestaat dat hij voor elk facet een andere acteur heeft gekozen. Je ziet Christian Bale, Cate Blanchett, Marcus Carl Franklin, Richard Gere, Heath Ledger en Ben Whishaw in evenzovele karakteristieke rollen. En het geheel is omlijst met prachtige songs.

Blik achter de schermen

Jeffrey Overstreet

Wat hoort niet in het volgende rijtje thuis ? (a) Christelijke films (b) Christelijke boeken (c) Christelijke politieke partijen (d) Christelijke radio en televisie omroep. Misschien wel het woord “christelijk”. Wanneer je het hebt over Films, Boeken, Politiek, Filosofie, Economie, Sociologie of welk onderwerp van het maatschappelijk domein dan ook maar, speelt levensbeschouwing daarin een belangrijke rol. Immers overal waar gecommuniceerd wordt gebeurt dat vanuit een bepaalde overtuiging, anders valt er niets te communiceren. Wanneer het over kunst gaat heb je te maken met de overtuiging van de maker en met de subjectieve beschouwing van de de “consument”. Jeffrey Overstreet schreef een spannend boekje waarin hij inzoomt op dit raakgebied. Hij heeft het niet zozeer over “christelijke films” of over “christelijke kijkers” maar hij vraagt zich af wat een film van waarde maakt, gezien vanuit een bepaalde levensbeschouwing. Dat levert verrassende inkijkjes op.

De Matrix Code

De filmcyclus “The Matrix” heeft al veel filosofen tot reacties geprikkeld. In dit boekje doen Bart Cusveller, Maarten Verkerk en Marc de Vries een poging om de de cyclus te duiden vanuit een christelijk filosofisch kader zoals gegeven door de Reformatorische Wijsbegeerte. En passant gaan ze dieper in op twee interessante punten:

• Hoe moet je onze technologisch gerichte cultuur zien in het licht van de reformatorische wijsbegeerte ?
• Welke maatstaven kun je aanleggen bij het beoordelen van films vanuit een christelijk perspectief ?

Botsende beschavingen

Samuel Huntington’s boek is inmiddels een klassieker op het gebied van politieke ontwikkelingen. In eerste instantie geschreven rond 1994 geeft het een griezelig nauwkeurige beschrijving van de situatie nu, zo’n 13 jaar later. Huntington betoogt dat de “oorlogen van de toekomst” zich zullen afspelen op de breuklijnen van beschavingen, en dan met name op de grens met de Islam.

Een goede man slaat soms zijn vrouw

Joris Luyendijk studeerde een jaar lang Arabisch aan een universiteit in Cairo. Hij schreef dit boekje in 1998 maar het is kennelijk weer opnieuw uitgegeven want het ligt in alle boekhandels. Hoewel het dus geschreven is vóór 9-11 geeft het een goed beeld van de enorme tegenstellingen tussen een moslim – Egyptenaar en een mondaine jongen uit Nederland. Leerzaam en onthutsend.

Zoals hij aan het eind van zijn boekje schrijft vraagt hij zich af of hij de leeftijdgenoten waarmee hij een jaar lang is opgetrokken eigenlijk wel “vrienden” kan noemen. Hij heeft het gevoel dat van beide kanten een grote mate van gereserveerdheid is gebleven waarbij zijn Egyptische vrienden hem toch als de “Nederlandse gast” blijven zien, met alle egards van dien, en hij zijn Egyptische vrienden met open onbegrip en een lichte vorm van medelijden bekijkt.