City of Joy
april 2, 2011 Een reactie plaatsen
Wanneer je te maken krijgt met mensen die niets hebben verandert je leven, dat gaat vanzelf. Westerse mensen die denken dat het met hun leven slecht gesteld is moeten een tijdje in India gaan werken, of in Afrika (of in Haïti). Maar je kunt natuurlijk ook hulp gaan geven aan daklozen in Amsterdam als je het dichterbij wilt zoeken. City of Joy vertelt het verhaal van dokter Max Lowe (Patrick Swayze). Na een mislukte operatie vlucht hij voor zijn verantwoordelijkheid naar Calcutta en daar probeert hij ver van al zijn vrienden en bekenden rust te vinden. Het verhaal, gebaseerd op een roman van Dominique LaPierre is niet bijzonder origineel maar toch weet hij over te brengen hoe het leven van mensen kan veranderen wanneer ze zich inzetten voor sociale rechtvaardigheid en naastenliefde. Lees meer over dit bericht
East of Eden van John Steinbeck is één van mijn favoriete boeken, ik heb het al vaak gelezen. Steinbeck vertelt het oer-verhaal van Kaïn en Abel, twee broers waarvan één wordt geaccepteerd en de ander verworpen. In 1956 verfilmde Elia Kazan het verhaal. Hij baseerde zich op het tweede deel van het boek waardoor je jammer genoeg veel mist. En bovendien pikt hij zelfs de essentie uit het boek niet op. Toch is het een mooie film, één van de drie speelfilms met James Dean.
De mythische Ariadne – Spinner of Dreams – creëert een labyrint van dromen waarin je onherroepelijk verdwaalt, zoveel opties, zoveel richtingen. Maar wat gebeurt er daarná met je ? De nieuwste film van Christopher Nolan is al direct na het uitkomen een enorm succes. De film is razend origineel en hij is spectaculair om te zien, ik zal daar verder dus niet nóg eens over schrijven. Dit is een film die móet je bekijken, meerdere keren als het je lukt. Het is ook een film waarover je achteraf heerlijk kunt nadenken zodra je het labyrint weer achter je gelaten hebt. Ik noem hier tien onderwerpen die mij onmiddellijk opvielen bij het kijken. 
Een regisseur komt in de problemen omdat de inspiratie hem ontglipt. Hij is halverwege zijn nieuwe, negende, film en heeft geen flauw idee hoe het verder moet. De grens tussen fictie en werkelijkheid lijkt opgeheven, want ook zijn privéleven is een puinhoop. 8½ wordt gezien als het hoogtepunt in het werk van Federico Fellini.
