Dorpsleven – Amos Oz

In de verhalenbundel Dorpsleven beschrijft Amoz Oz de belevenissen van een aantal oudere en jonge dorpsbewoners uit het dorpje Tel Ilan in ‘het gebied van Manasse’. Het dorp is al heel oud maar in de laatste jaren zijn de oorspronkelijke bewoners weggetrokken of overleden. Het is nu een toeristisch centrum waar drommen mensen zich op zaterdag komen vergapen aan boetieks en pseudo-ambachtelijke bedrijfjes. Het grappige is dat deze verhalen zich allemaal afspelen op dezelfde vrijdagmiddag en -avond en dat de levens van de hoofdpersonen elkaar dus ook af en toe raken. De verhalen van Amos Oz zijn dromerig en licht surrealistisch met een vleugje van oude Chassidische vertellingen. In september 2009 ging de Nobelprijs voor de Literatuur naar Herta Müller. Amos Oz was één van de andere kandidaten.

The Syrian Bride

Je trouwdag is voor iedereen een bijzondere dag, maar voor de Druzische Mona is het een wereldschokkende gebeurtenis: Zodra ze in het huwelijk zal treden met haar Talal, en de grens tussen Israël en Syrië oversteekt, zal ze haar familie nooit meer zien. Mona woont namelijk in het dorpje Majdal op de hoogvlakte van Golan, in bezet gebied. De film speelt zich af op de dag van de bruiloft. Mona en haar familie zijn natuurlijk uiterst gespannen en emotioneel, maar de spanning loopt op tot ondraaglijke hoogte wanneer blijkt dat het nogal wat voeten in de aarde heeft om de grens over te komen.

Christenen voor Israël ?

Weinig onderwerpen roepen zoveel verdeeldheid op onder christenen als de visie op Israël. Dat geldt overigens niet alléén voor christenen. Deze week deed president Achmedinejad van Iran nog een duit in het zakje door te suggereren dat het bestaan van Israël één groot westers complot is. Jochem Douma schreef een verhelderend boekje over christelijke politiek met betrekking tot Israël. Onder christenen is deze politieke visie niet los te maken van de visie op de kerk. Immers, de kerk wordt door christenen altijd op de een of andere manier in verband gebracht met een “volk van God”. Wat is dus precies de relatie tussen de christelijke kerk en de huidige seculiere staat Israël, daar gaat het over. Douma is theoloog en emeritus hoogleraar Ethiek aan de Theologische Universiteit in Kampen. Het boekje vereist van de lezer wel een redelijk goede kennis van de inhoud van de bijbel.

Waltz with Bashir

 

Tijdens een nachtelijk borreltje met een vriend vertelt deze aan Ari Folmer dat hij sinds kort wordt geplaagd door een terugkerende nachtmerrie. 26 blaffende honden achtervolgen hem tot aan de deur van zijn huis. Het beeld uit de droom is hem welbekend, maar hij begrijpt niet waarom de droom nu plotseling optreedt. Tijdens de Libanese burgeroorlog moest hij, telkens wanneer de soldaten ‘s nachts een dorpje binnengingen om terroristen te zoeken, eerst de blaffende dorpshonden doodschieten. Beide vrienden hebben deelgenomen aan de Israëlische invasie in Libanon tijdens de burgeroorlog. Hij vraagt Ari wat deze zich herinnert uit de oorlog. Tot zijn eigen verbazing herinnert Ari zich niets. Maar de volgende dag komt een eerste herinnering boven.

Het zijn net mensen

Joris Luyendijk was tussen 1998 en 2003 correspondent in het Midden-Oosten voor verschillende dagbladen en het journaal. Hij schreef dit fraaie boekje als een “verantwoording achteraf”. Zijn frustratie met de (on)mogelijkheden om écht nieuws te brengen kon hij voor een groot deel in zijn krantenartikelen niet kwijt. Het levert bij elkaar een beeld achter de schermen van de internationale journalistiek en de manier waarop de informatievoorziening in de westerse media tot stand komt.

Een goede man slaat soms zijn vrouw

Joris Luyendijk studeerde een jaar lang Arabisch aan een universiteit in Cairo. Hij schreef dit boekje in 1998 maar het is kennelijk weer opnieuw uitgegeven want het ligt in alle boekhandels. Hoewel het dus geschreven is vóór 9-11 geeft het een goed beeld van de enorme tegenstellingen tussen een moslim – Egyptenaar en een mondaine jongen uit Nederland. Leerzaam en onthutsend.

Zoals hij aan het eind van zijn boekje schrijft vraagt hij zich af of hij de leeftijdgenoten waarmee hij een jaar lang is opgetrokken eigenlijk wel “vrienden” kan noemen. Hij heeft het gevoel dat van beide kanten een grote mate van gereserveerdheid is gebleven waarbij zijn Egyptische vrienden hem toch als de “Nederlandse gast” blijven zien, met alle egards van dien, en hij zijn Egyptische vrienden met open onbegrip en een lichte vorm van medelijden bekijkt.