Whatever Works
februari 6, 2011 Een reactie plaatsen
Een interessante vraag is of moraal zich positief ontwikkelt binnen het kader van een evolutionair proces. Moderne evolutie biologen zijn er van overtuigd dat dit het geval is. Toch hebben de oorlog en bewuste onderdrukking (Hitler, Stalin, Mao) in de 20e eeuw meer slachtoffers gemaakt dan alle oorlogen daarvoor bij elkaar. De feiten op basis van alle bekende geschiedenis lijken er dus op te wijzen dat de mensheid in moreel opzicht devalueert. Woody Allen lijkt daarvan in elk geval overtuigd gezien zijn films met een sombere kijk op het menselijk bestaan. Lees meer over dit bericht
De mythische Ariadne – Spinner of Dreams – creëert een labyrint van dromen waarin je onherroepelijk verdwaalt, zoveel opties, zoveel richtingen. Maar wat gebeurt er daarná met je ? De nieuwste film van Christopher Nolan is al direct na het uitkomen een enorm succes. De film is razend origineel en hij is spectaculair om te zien, ik zal daar verder dus niet nóg eens over schrijven. Dit is een film die móet je bekijken, meerdere keren als het je lukt. Het is ook een film waarover je achteraf heerlijk kunt nadenken zodra je het labyrint weer achter je gelaten hebt. Ik noem hier tien onderwerpen die mij onmiddellijk opvielen bij het kijken. 
In zijn meesterwerk La Strada wrijft Federico Fellini ons in dat het leven niet maakbaar is. Wanneer haar moeder Gelsomina verkoopt aan de rondtrekkende circusartiest Zampanò lijkt het lot van het meisje bezegeld. Een paar jaar geleden heeft hij haar zuster Rosa meegenomen en die heeft het niet overleefd. De brute Zampanò mishandelt en misbruikt Gelsomina. Alleen doordat zij de wereld op een kinderlijk positieve manier bekijkt lukt het haar om verder te leven en na verloop van tijd ontstaat een subtiele band tussen de twee. La Strada gaat niet over verliefdheid maar wel over liefde. 
Tystnaden is het laatste deel uit de trilogie “God’s Zwijgen” van Ingmar Bergman. Zelf heeft hij in meerdere interviews benadrukt dat hij met deze film uit 1963 een einde wil maken aan de zoektocht naar God, een thema dat domineert in zijn films sinds 
Wanneer dominee Tomas Ericsson (Gunnar Björnstrand) het avondmaal bedient bevindt zich onder de gelovigen de visser Jonas Persson (Max von Sydow). Jonas is depressief en wil zelfmoord plegen omdat hij gelooft dat de wereld ten onder zal gaan. Zijn vrouw smeekt Tomas met hem te praten. Na de dienst komt het tot een gesprek maar Tomas moet bekennen dat hij geen troost kan bieden, hij gelooft niet meer in het bestaan van God. Op de terugweg naar huis schiet Jonas zich een kogel door het hoofd. Tomas moet het gaan vertellen aan zijn vrouw. De film bevat indringende dialogen tussen Tomas en zijn minnares Märta Lundberg, de dorpsonderwijzeres. Ook zij gelooft niet in God maar in tegenstelling tot Tomas ziet zij overal sporen van zijn bestaan. Zij zoekt antwoorden maar Tomas kan haar die niet geven. Avondmaalsgasten uit 1963 is de tweede film uit de trilogie van Ingmar Bergman over het thema “God’s Zwijgen”.
