12

In 1957 maakt Sydney Lumet zijn legendarische “12 Angry Men”. Ik heb het altijd een van de beste films gevonden die ik ken vanwege de simpele opzet: 12 juryleden in een zaaltje die over het lot moeten beslissen van een jonge moordenaar. Het lijkt een eitje. Maar één man stemt “onschuldig” en geleidelijk aan veranderen de anderen ook van mening. Een ijzersterke film over de kracht van argumentatie. Kun je deze schitterende film evenaren of zelfs verbeteren ? Ik startte de film 12 van Nikita Mikhalkov met de nodige scepsis. Maar na afloop hoef ik niet lang na te denken: deze film is bijna net zo goed.

The African Queen

De “African Queen” van John Huston dateert uit 1951. De film is opnieuw uitgebracht en draait op dit moment in 3 bioscopen. Maar natuurlijk niet in Haïti, dus ik zag nog weer eens de echte oude versie. Een vermakelijke komedie met Katherine Hepburn en Humphrey Bogart. De gerestaureerde versie schijn overigens erg mooi te zijn.

The Serpent’s Egg

The Serpent's Egg

Het is Berlijn 1923 en de Duitse economie is op sterven na dood. Een pakje sigaretten kost 4 miljard mark en het zal niet lang meer duren of de waarde van het Duitse geld wordt alleen nog maar gemeten in grammen papier. De Joodse artiest Abel Rosenberg (David Carradine) is aan lager wal geraakt, hij heeft zijn baan verloren in het circus. Hij kan er niet meer werken omdat hij verlamd is door angst. Hij voorvoelt het geweld dat tegen joden zal losbarsten. Ingmar Bergman maakte de “Serpent’s Egg” in 1978.

Skammen

Ingmar Bergman maakte met Skammen (Schaamte, 1969) één van de interessantste oorlogsfilms, beter gezegd anti-oorlogsfilms. Hij weet als geen ander aan te geven wat oorlog met mensen doet. Hoe angst en fysieke ontberingen moraal kapotmaken en mensen onherkenbaar veranderen. Ik zag Skammen op dezelfde dag als The Hurt Locker. Ook dát is een film over de psychologische effecten van een oorlog maar wát een verschil !

Offret – Het Offer

Films van Andrej Tarkovsky zijn spirituele ervaringen. Offret, zijn laatste film uit 1986, is gemaakt in Zweden en gaat over de vraag wat werkelijk is. Wanneer een nucleaire wereldoorlog uitbreekt bidt Aleksander voor het eerst van zijn leven. Hij vraagt God de ramp ongedaan te maken. Als dank zal hij hem alles offeren wat hij heeft. De volgende dag lijkt het alsof er niets is gebeurd en Aleksander lost zijn schuld in. De laatste film van Tarkovsky heeft vele facetten, als een diamant. Hij breekt het licht van de werkelijkheid en toont de waarheid in duizend schakeringen, in passies, dromen en angsten.

Le Petit Soldat

Het is 1958. Al vier jaar vechten Frankrijk en Algerije in de Algerijnse Oorlog. Bruno Forestier (Michel Subor) wil niet meedoen in de oorlog en is gedeserteerd uit het Franse leger, hij woont in Zwitserland. Daar wordt hij gedwongen door de Franse geheime dienst om een sympathisant van de FLN, de Algerijnse bevrijdingsbeweging, te vermoorden. Maar Bruno voelt er niets voor. Wanneer hij verliefd wordt op Veronica Dreyer, een linkse activiste, verdenkt men hem ervan een dubbelagent te zijn. Le Petit Soldat is één van de minder bekende politiek geëngageerde films van Jean-Luc Godard.

The Children of Huang-Shi

Kort voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog weet een jonge verslaggever, George Hogg (Jonathan Rhys Myers), door te dringen in de stad Nanking. Japan heeft grote delen van China veroverd en de stad Nanking is zojuist ingenomen. Het gebied is hermetisch afgesloten en buitenlanders mogen de stad Shanghai niet verlaten. Met valse papieren van het Rode Kruis reist hij toch naar Nanking en daar is hij getuige van een afschuwelijke slachting. Weerloze burgers worden in grote groepen geëxecuteerd. Met hulp van het communistisch verzet en de verpleegster Lee weet hij te ontsnappen, daarbij raakt hij zwaar gewond. Hij kan niet terug dus hij moet een plek vinden om te herstellen. Men stuurt hem naar Huang Shi. Eenmaal daar aankomen blijkt hij te zijn beland in een verlaten weeshuis voor jongens. Dat wil zeggen: de jongens zijn er wel maar verder is er geen enkele volwassene …

The Last Station

De laatste weken van het leven van Leo Tolstoj verlopen moeizaam. Tolstoj is 82 en beroemd in heel Rusland. Mét de roem komt ook de bijbehorende ellende. Zijn vrienden en kinderen zijn met gravin Sofya Andreyevna, de vrouw van Tolstoj, verwikkeld in een bitter gevecht over de rechten op zijn werk. Regisseur Michael Hoffman verfilmde het gelijknamige boek van Jay Parini uit 2007. Zowel Helen Mirren als Christopher Plummer zijn beiden genomineerd voor een Oscar voor hun rol in deze film.

Un Prophète

Er zijn van die mensen die alles tegenloopt. Wanneer ze onder betere omstandigheden geboren waren of geleefd hadden zouden ze het ver geschopt hebben. Malik El Djebena is zo iemand. Hij is oprecht, zakelijk, slim, kan goed verhoudingen inschatten, kortom in het bedrijfsleven zou hij een hoge positie innemen. Maar het leven geeft Malik geen duwtje in de rug. Hij belandt op 19 jarige leeftijd in de gevangenis.

Tystnaden – De Grote Stilte

Tystnaden is het laatste deel uit de trilogie “God’s Zwijgen” van Ingmar Bergman. Zelf heeft hij in meerdere interviews benadrukt dat hij met deze film uit 1963 een einde wil maken aan de zoektocht naar God, een thema dat domineert in zijn films sinds Het Zevende Zegel. Als thema komt God dan ook niet meer voor, maar ook alle intermenselijke relaties ontbreken in deze film. Het verhaal speelt zich af in een stad waarin men een onbekende taal spreekt. In de schaarse dialogen wordt weinig gezegd. Tel daarbij op dat de film nogal omstreden is om zijn openlijke seksualiteit en bijna pornografische beelden en je begrijpt dat het om een confronterende film gaat. Toch vormt de film een essentiële laatste schakel in het proces dat “Godsverduistering” heet en daarmee is hij illustratief voor een mensvisie die heeft bijgedragen aan de vervreemding van het “zelf” in later dagen.