The Passion of Anna
december 31, 2010 Een reactie plaatsen
The “Passion of Anna” is een échte Bergman. Kort samengevat: Het is onmogelijk om menselijke relaties duurzaam in stand te houden. Iedereen zit opgesloten in zijn eigen problemen. Tegelijk ook een mooie film vol symboliek. Bergman slaagt er alweer in je een kijkje te geven in de menselijke psyche, maar ook bij deze film vraag je je af “wat heb ik nou eigenlijk geleerd wat ik nog niet wist”. The Passion of Anna is daarmee één van de meest thematische films uit het oeuvre van Ingmar Bergman maar brengt niet veel nieuws.


De mythische Ariadne – Spinner of Dreams – creëert een labyrint van dromen waarin je onherroepelijk verdwaalt, zoveel opties, zoveel richtingen. Maar wat gebeurt er daarná met je ? De nieuwste film van Christopher Nolan is al direct na het uitkomen een enorm succes. De film is razend origineel en hij is spectaculair om te zien, ik zal daar verder dus niet nóg eens over schrijven. Dit is een film die móet je bekijken, meerdere keren als het je lukt. Het is ook een film waarover je achteraf heerlijk kunt nadenken zodra je het labyrint weer achter je gelaten hebt. Ik noem hier tien onderwerpen die mij onmiddellijk opvielen bij het kijken. 
Wanneer dominee Tomas Ericsson (Gunnar Björnstrand) het avondmaal bedient bevindt zich onder de gelovigen de visser Jonas Persson (Max von Sydow). Jonas is depressief en wil zelfmoord plegen omdat hij gelooft dat de wereld ten onder zal gaan. Zijn vrouw smeekt Tomas met hem te praten. Na de dienst komt het tot een gesprek maar Tomas moet bekennen dat hij geen troost kan bieden, hij gelooft niet meer in het bestaan van God. Op de terugweg naar huis schiet Jonas zich een kogel door het hoofd. Tomas moet het gaan vertellen aan zijn vrouw. De film bevat indringende dialogen tussen Tomas en zijn minnares Märta Lundberg, de dorpsonderwijzeres. Ook zij gelooft niet in God maar in tegenstelling tot Tomas ziet zij overal sporen van zijn bestaan. Zij zoekt antwoorden maar Tomas kan haar die niet geven. Avondmaalsgasten uit 1963 is de tweede film uit de trilogie van Ingmar Bergman over het thema “God’s Zwijgen”.
‘Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben’. Ingmar Bergman maakte deze bijbeltekst uit 1 Korintiërs 13 tot het motief van een sterke psychologische film over een existentiële zoektocht naar God, liefde en de mens. Karin brengt samen met haar man, haar vader en jongere broer een vakantie door op een verlaten eiland voor de Zweedse kust. Wanneer zij in het dagboek van haar vader leest dat haar schizofrenie ongeneeslijk is zakt zij langzaam weg in de waanzin en raakt alle contact met de realiteit kwijt. Såsom i en Spegel is de eerste film van Ingmar Bergman uit de trilogie “God’s Zwijgen”. De film uit 1961 kreeg een jaar later een Oscar voor de beste buitenlandse film.
Toen het lam het zevende zegel verbrak, viel er een stilte in de hemel, gedurende ongeveer een half uur. Ik zag de zeven engelen die voor Gods troon staan. Deze tekst uit het laatste bijbelboek inspireerde Ingmar Bergman tot een zwarte, indringende film vol vragen over leven en dood, over goed en kwaad en over het kennen van God. Een film ook boordevol bijbelse verwijzingen. Wanneer ridder Antonius Block (Max von Sydow) in de veertiende eeuw van een kruistocht terugkeert naar Zweden vindt hij een land dat ten onder gaat aan de pest. Op het strand ontmoet hij de Dood en daagt hem uit tot een potje schaak. Antonius probeert tijd te winnen om in zijn leven nog één goede daad te verrichten.